نوروز الان و با این حس و حالی که من دارم مفهوم گیج کننده ای به خود گرفته..می دانی یه محدودیت، یه در بندکشیدن گذر روزها در مفهوم افسار گسیخته، زمان . وقتی کیفیت زندگی امروز مثل دیروزه و فردا مثل امروز..نه شاید چون مفهوم دیروز یعنی هزینه از دست رفته زمانی...آره انگار همه چیز بر می گرده به این محدودیتی که برای گذر روزها بوجود آوردیم...بهر حال این زمان می گه داره دوباره بهار می شه و سال نو فرا می رسه تا تقویم های پارسال را بی اعتبار کنه...بر گردیم به عقب نخستین نو روز، روز تاجگذاری جمشید شاه فرزند گرانمایه طهمورث:

بجمشید بر گوهر افشاندند                       مران روز را روز نو خواندند

سر سال نو هرمز فروردین                   بر آسوده از رنج روی زمین

بزرگان بشادی بیاراستند          می و جام و رامشگران خواستند

چنین جشن فرخ ازان روزگار                   بما ماند از ان خسروان یادگار

نوروزهای نچندان دور انگار شوق بیشتری داشتم...در انتظار ثانیه های که باید طی می شدن..چایی نیم خورده تا سال نو چند قلوب از چای که هنوز از پارسال داغ مانده نوشیدن و شاد بودن از این پیروزی که زمان رو دورزدن....

نمای شیشه های کنار هم در آلمینیومی بی روح، قصه؛ یه درخت بی برگ و بعد نقطه های بی مفهوم سوارش و بعدِبعد برگهای ظریف و تک توک سفید ...و حالا درخت پر از همان که همه می گویند شکوفه های سفید را با یه آهنگ آبی برام روایت می کنند.

هنوز یکم به نوروز ایمان دارم و این خوبه؟! - بگمانم خوبه..یه رشته باریک دیر به انتها می رسه البته اگر زود پاره نشه.

با این ایمان کمم می گم : آقای روشن، فروز،افشین، رفیق بابک، داسکی، سکوت دیوار، شهرام خان، آقای هادی، منی که از عرش کسی می خواندت، لیلا، سحر خانومی، امیر ، تو ای که یه پنجره برات کافیه ، فصل همیشه تنها که دیگه نیستی و همه انهای که نامشان را ننوشته ام.... نورزتان فرخنده باد.